“Ung heillaðist hún af jarðbundnum og kvenlegum eigindum leirsins, sem líkt og jörðin er sterkur og mjúkur í senn. Hvergi verður heldur komist nær sköpunarsögu mannsins en í leir, því frá ómunatíð hefur mannkynið notað hann til að skapa list sína og híbýli. Sú vitneskja finnst reyndar skráð í leirinn sjálfan því að um síðir fellur allt til jarðar.
Þessa eilífu hringrás frá jörðu til jarðar túlkar Guðný með formum sem ummyndast og taka ýmsum stigbreytingum frá lífsferli til steingervinga. Sum formin eru í þann veginn að opnast, springa út, eða falla aftur til jarðar; önnur eru brotakennd líkt og steinrunnar leifar úr stórri heild.
Í heild birta form verkanna einstaka sýn á samspil leirs, lífs og siðmenningar í árþúsundir, og innan þeirrar óralöngu sögu sköpunar sómir list Guðnýjar sér einkar vel vegna þess tímalausa frumkrafts sem er aðal hennar.”

Úr sýningarskrá frá sýningu í Gerðarsafni, listasafni Kópavogs 1997
Texti Guðbjörg Kristjánsdóttir